Home

Dit is alweer de laatste dag. Er is veel gebeurd en de week is ontzettend snel gegaan. Er zijn verschillende patienten overleden. Soms toch erg onverwachts. Je komt opeens een leeg bed op zaal tegen,vraagt waar diegene is,op een een apart kamertje gelegd en enkele uren later hoor je dat ze naar de hemel zijn of wijzen ze alleen met een vinger naar boven. Ze wachten nog een uur op de familie,komen deze niet ,dan worden ze afgelegd,in een witte zak gelegd.drie touwtjes eromheen,bij de nek,middel en voeten en weggebracht. Waar naar toe weet ik niet. Wel is er in hun cultuur 1x per week op zondag een begrafenisdag,waarbij alle overledenen van die week worden begraven.

Na een heerlijke zaterdag in Lishoto,een land op 2800 meter hoogte,waar we het steenkoud hadden en waar er mensen wonen en zich tegen de kou weren met dekens ,voornamelijk leven van de geiten en schapen,werden we zondag verrast door ontzettend slecht,regen,storm en koud weer.Het is hier nu Herfst Zo ook vannacht en vandaag overdag is het guur,zeer harde wind en regen. En dat is te merken op de 6de verdieping waar ik werk. Het dak lekt,de teiltjes om het water op te vangen staan midden in de zaal. Het tocht enorm,ik moet mijn hele gewicht gebruiken om de deur van het spoelhok open te krijgen. Het water is nu echt koud,de mensen liggen ver onder de dekens, Het personeel loopt met dikke truien aan en zelfs een muts op(wel overdreven hoor).
De parapluus worden gewoon midden in de gang voor de badkamer uitgeklapt gedroogd.De regen en wind maken een enorm lawaai.

Buiten de lichamelijke verzorging is het ook erg belangrijk de mensen afleiding te bezorgen en ze uit bed te halen,zodat voor hun de tijd wat positief wordt beleefd. Zo hebben we een knutselmiddag,dat ingevuld wordt met b.v.mandela s kleuren( dit vinden ze ontzettend leuk)of gewoon kleuren van kinderkleurtekeningen en het tekenen van hun eigen huis. Sat is voor ons leuk om te zien in welk soort huisje ze wonen.We hebben een beautymiddag,waar eigenlijk alleen de vrouwen op af komen en zich laten verwennen met een maskertje,nagels vijlen en lakken en handen masseren.

Na 14 dagen is er toch meer acceptatie in mijn hoofd en lijf gekomen van zo is het en zo gaat dat hier.

Ga vooral in je vrije weekend genieten van het land,werd ons aangeraden door de mensen hier. Nou dat hebben we dus gedaan. Met nog 7 vrijwilligers van andere projecten zijn we naar een wildpark geweest en hebben giraffen,hyena s,gnoes,aasgieren,antilopen,zebrs en leeuwen gezien. Buiten dat een geweldige natuur.Maar toen we thuis waren en ik weer in mijn eigen bed lag, kon ik de slaap niet pakken. Het contrast van het Dream-centre en de ongelooflijk mooie natuur die deze patienten nooit zullen of kunnen zien terwijl het hun eigen land is,was me te veel. Het is voor mij nu duidelijk waar ik jullie sponsorgeld voor wil gaan gebruiken. Naast dat we nu kleine dingen voor de patienten kopen zoals:zeep,tandenborstels,handdoeken,koekjes met limonade.ijsjes en donderdag met hun gaan barbequen is er een hele grote behoefte aan nieuwe was- en droogmachienes. Afgelopen week ben ik een paar uur wezen helpen in de wasserij.

Een verhaal apart.Alsof ik nog nooit iemand gedouchd heb zo voelt het als Marielle en ik Zanele een blind doof meisje willen helpen. Ze pakt mijn hand vast en wrijft zachtjes over mijn arm,lopend en tastend onzeker stuur ik haar richting badkamer. Een flinke ruimte met in het midden een in de grond verzakt bad,lekker laag om er in te stappen en slecht voor onze ruggen. Er omheen ruimte waar je kunt staan om te douchen boven een afvoerputje.Super gladde vloer,gladde muren en geen steunen of douche stoel.Daar staan we dan met een blote Zanele,kan haar niet loslaten of alleen laten om een stoel te gaan zoeken op de afdeling. Volgens Z-Afrikaanse begrippen misschien wel ,maar voor mijn gevoel duurt dat veel te lang.Allebei staan we beduusd te kijken hoe zullen we dat gaan aanpakken. Dan maar staande en met haar billen tegen de muur voor houvast. Ik voel me stuntelen geef haar het waslappie met zeep en laat haar haar gang gaan.

Na een heerlijk weekend dat we buiten het Dream Centre hebben besteed,zijn we weer fris en vrolijk om 7 uur begonnen aan onze wekzaamheden. Er wordt hier gestart met liederen zingen en gebed. Dit neemt aardig wat tijd in,als je je bedenkt dat er door de verpleging ook nog even bijgekletst en gegeten wordt in de keuken. Dus neem de tijd en hang van de ene op de andere been te wachten tot de rituelen zijn afgelopen. Ik ben nu al verbaasd over mezelf hoe snel je je aanpast aan het zoeken van lakens .pyamajasjes en iets om af te drogen. Gelukkig hebben we in ons eigen woonvertrek nog wel wat liggen die ex-vrijwilligers hebben achter gelaten,zodat de mensen die wij wassen er enigszins redelijk bij liggen. Sommige patienten zijn echt vreselijk ziek van de tabletten AVR een aidsremmend middel. De tabletten zijn erg groot en veel verschillende soorten ,zodat het moeilijk weg tekrijgen is, Soms komt het weer met golven eruit,wat erg jammer is daar ze dan niets binnen krijgen.

Nu ik echt 2 dagen meegeholpen heb op de afdeling,begin ik een beetje te zien en voelen wat ik kan doen. Ik heb me twee erge zieke vrouwen toegeeigend om hun te verzorgen. Mpume en Nokwazi. Ze vragen mij om hun te helpen met wassen, eten,plassen of lekker masseren. Ze vinden het heerlijk om dit door een vrijwilliger te laten doen,omdat wij toch anders met hun omgaan als de staf,die hier werkt. Deze vinden dat iedereen hoe ziek ook maar onder de douche moet,zelf moet eten of medicijnen in moet nemen en gaan liever zelf in het kantoortje hangen of krant lezen.Doordat ik blij ben hun te mogen helpen ,voel ik me ook niet meer verloren .Geweldig toch?

Afgelopen twee dagen over de afdelingen gezworven ter orientatie hoe deze eruit zien. Soms wist ik niet waar ik liep of welke mensen ik nu wel of niet aangesproken had. Ze lijken ontzettend op elkaar (nu nog)Ik praat met hen over kleine dingetjes,vergeet hun namen weer en de hele zieke mensen liggen helemaal onder de dekens en kun je nauwelijks vinden.Ramen en deuren staan wijd open en het tocht als ik weet niet hoe over blote schouders en magere lijfjes.

Hier dan mijn eerste berichtje uit The Dream Centre.

Lieve,lieve mensen.
Wat ben ik ontzettend trots op jullie,dat jullie ook zo begaan zijn met de mensen in het Dream Centre. Ik heb zoveel lieve. leuke ,fijne, gulle giften en kadootjes voor de patienten ontvangen,daar kun je alleen maar verlegen door worden. Petjes,keykoords met lichtjes,pennen,fotolijstjes,nagellak in allerlei opzichtige kleuren,mandela kleurplaten,ja zelfs horloges,ballonnen en gekleurde rietjes. Hier mee is de koffer dus al aardig gevuld en zwaar,nu mijn kleren nog. Iedere keer gaat er weer een broek of shirt minder mee om alles voor de mensen daar, er wel in te stoppen.Toch blijft het nog veel te zwaar.Ik betaal gewoon bij heb ik besloten,dus mensen alles komt in Pinetown aan. Siep ,(hond) is naar de kennel gebracht,ik ben blij dat ze daar zo goed verzorgd wordt en ik haar met een gerust hart heen breng, al is het even slikken om haar in een hok te zetten en niet in een huiskamer.

Lieve mensen.

Lieve allemaal.